lunes, octubre 16, 2006

Bkssssssss!!!

Ola, de novo non sei se escribir maís dalguinha maneira aquí ou crear un novo blog, pero en tódolos casos avisareibos.
Tamén quero felicitar e mandar uns saudos os meus compañeiros que coa iniciativa da nosa profesora axudounos a crear este blog.
Un bico moi grande para:Non me pagan por pensar,Aldaias, un día, Entre o medio das letras, A rua , Lu¿uria e A parsimonia do día


Dende logo decirlles a todos por aquí que vos animedes para poder facer unha cea como a última,
bkssssssssssssssssssssssssssssssss!!!

viernes, junio 23, 2006


Bueno,este blog creuse grazas a iniciativa da nosa mestra de galego, e hoxe remata o curso polo que este blog chega ao seu fin.
Quero dicirlle un ata logo aos meus compañeiros e a tódolos que líian os meus comentarios.
Que saibades que vos aprecio a todos e que sempre contaredes comigo. Un montón de bikos de Marga!!!

HOMES-MULLERES

Hoxe, quérovos falar de algo que nos pode ocorrer ás mulleres( polo que eu sei e vivo,
xa que aínda non lle ocorriu a ningún home, que eu coñeza) dende pequenas somos “sometidas” aos homes, dende a autoridade de nosos pais ata no futuro coas nosas parellas.
Un día, de pequena, pode ser que por ser rapaza teñas que facer cousas “de mulleres”, tarefas do fogar…
Despois cos anos este tipo de cousas persisten xa cando es totalmente adulta. Ao ter parella isto continúa. Hai casos, e un en especial, o cal coñezo de primeira man,nos que unha muller de 35 anos, despois de levar coa súa parella 13 anos casada , felizmente, un día este non lle fale e así durante meses.D icíalle que non sabía para que traballaba, xa que podían vivir os dous tranquilamente sen ningún tipo de problema, pois el tiña un negocio no que agora gañaba moitos cartos. Ela dille que non, porque non quería deixar ao seu pai e seu irmán sós despois da morte de súa nai, por que o pai non estaba ben de saúde e o irmán era pouco responsable para levar un restaurante cunha media de 30 persoas ao día e fines e semana de ata 400 persoas e que, simplemente, non quería abandonar o seu fogar.
El dende aquel día díxolle que lle dera a súa roupa e demais obxectos persoais e que marchaba para a casa dos dous.
Dende entón o irmán do seu marido, alguén que nuncaía polo bar, agora vai tódolos días. A familia por parte do home non lle fala e agora quen nunca falou con ela fala mal dela dicindo que anda con mil homes.
Nunca se dixo nada del, é unha fermosísima persoa, eu coñézoo e pódovos dicir que é moi bo home, pero non entendo o que fai. Sinceramente pregúntome quen estará por detrás del para que faga iso.
Ela ten unha gran depresión dende a morte da súa nai e el toma a súa enfermidade a broma, sabendo que ela ten consentido moito ao seu home, que ten botado traballando ata as 6 da maña e el sen chegar a casa.-..
Isto ninguén o debe permitir. A min gustaríame saber por que as mulleres somos cando ocorre algo semellante sempre as culpables? E, por que nunca os homes?
( Marga)

viernes, mayo 26, 2006

"A SANIDADE PÚBLICA"


A sanidade pública é en realidade penosa , eu pregúntome se valen de algo os nosos impostos? Sinceramente ónde invisten os nosos cartos? Non é lóxico que nun pequeno pobo se vas por urxencias só teñas dúas respostas:

1. Mírante por riba, por suposto nada de auscultarte, unha aspirina e para a casa .
2. Sen mirarte prefiren mandarte directamente para o hospital máis cércano.

Ah! E unha cousa que se me esquecía antes: se eles están durmindo ti tes que esperar na sala de espera, ante todo non tes dereito a espertar a alguén que estea durmindo por moi mal que esteas.
Claro que a xente da vila, acostumada a estes tratos, xa só se dirixe a este servizo se está moi grave.

Outra cousa que se me esquecía: se estas xa “nas ultimas” e chamas a unha ambulancia tes que pasar polo chiringuito, ao que chaman urxencias, para que che dean un papel para ir ao hospital. Dálles totalmente igual que morras polo camiño.



CARA ONDE IMOS CON ESTA SANIDADE PÚBLICA?????

Marga


lunes, mayo 22, 2006

UN BO SITIO PARA VISITAR !!!!

Convídovos a visitar un blog que se chama DESTILADOS PENTAPLÉJICOS, un bo sitio para ler como un bo home narra os seus pensamentos , vivencias , dende unha cama.
Expresa como se sente, como foi a primeira vez que tivo que tomar morfina, como é o nadal . . .
Morreu xa fai uns meses pero dende aquí mándolle un ATA SEMPRE!
Sempre te recordaremos.
(Marga)

viernes, mayo 19, 2006

Eutanasia I

A eutanasia foi é e será un tema polémico, xa que a poboación divídese entre a que está a favor , argüíndo que a ve como un medio de salvación ou de descanso eterno ,s en dor , sen sufrimento , sen angustias … pero a outra parte da poboación vea como un homicidio .
Neste tema hai moitas e moi variadas opinións dado que non todos pensamos igual, e non as podería poñer neste blog. Fai uns días vin un debate sobre este tema e algunha xente dicía o seguinte :

- "A vida non é un deber e tampouco unha obrigación, é un dereito"
- "Nós non somos donos da nosa vida só o é Xesús "
- "Nada é sagrado, xa non vivimos nunha sociedade teocrática"

Entre tanto comentario, algúns pensamos que no caso de que sexan persoas tetrapléxicas, enfermidades terminais poderíase practicar a eutanasia, se a persoa que as padece o desexa. Non nos consideramos ninguén para obrigar a ninguén a vivir nesas condicións se non o desexa.
Unha enquisa do Fis daba o dato que o 70% da poboación Española esta a favor da eutanasia .
Eu son nova ,pero por que se unha enquisa dá este dato non se pregunta ao pobo dunha maneira mais “certa”? Que traballen e que decidan dunha vez para facer unha lei para poder permitir a eutanasia ou para prohibila .

( Marga )

viernes, mayo 12, 2006

O PAÍS DOS MIL RÍOS E A CONTAMINACIÓN


O noso país é o país dos mil ríos e por culpa nosa estase a "desfacer" este dato.
Temos que parar de destruír a nosa terra, esta terra tan querida por algúns e tan odiada por outros.
Os ríos son coma o seu sangue. Se o enchemoss de porcallada estropease, enferma e non ten tratamento.
Esta imaxe de arriba demostra como nós, tamén os galegos non coidamos a nosa terra.
Si, teño que admitilo, son un pouco pesimista pero é a crúa realidade, dentro duns anos imos a pagar moi caro as consecuencias de contaminar a nosa terra.
Esta imaxe non só nos ensina como tratamos a terra senón tamén que con isto non só facemos dano ao medio, tamén á nosa propia saúde, xa que esta chega a algúns mananciais e logo nós a consumimos bebendo os vertidos que nós botamos con anterioridade á auga.
( Marga )

Galegos que non se cren galegos!

Por que moitos galegos cren que non falan a súa lingua, que o que falan non é galego nin nada? A nosa lingua "tivo moi mala vida", non foi querida por moitos e, agora que se ergue, que volve sorrir, nós, o pobo, non cremos que a usamos!
Por que facemos isto? Temos que empezar a crer que a nosa lingua é forte, que está viva, que é coma o resto das linguas: nin menos nin máis.
Os galegos temos que apoiala e deixarnos de dicir parvadas, crer que nós podemos , que somos galegos e queremos, debemos e temos que falar galego.
( Marga )

miércoles, mayo 10, 2006

LOS EDUKADORES

Con respecto a esta película, recoméndoa, pois está moi ben, e ensinache a conformarte e a que sexas máis feliz co que tes e que o saibas valorar.Pois o máis importante, non son as cousas materiais, senón que son os amigos, o que che pasa cada día...
Podemos ser felices sen ter a necesidade de ter diñeiro en abundancia, ou sen crer que somos superiores ós demais porque, en realidade, non o somos.
Procurade non perder @s amig@s que máis queredes, pois os verdadeiros amigos son os que non te deixan de lado, e que están contigo para o bo e o malo.